ضمن عرض سلام و ادب خدمت تمام دوستان و هم‏ محلی‏ های عزیز؛ بچه محل خواستند که مطلبی برای وبنوشت کشتله تهیه کنم؛ در همین راستا امتثال امرنموده و مطلب زیر را تهیه نمودم.

نکته: آداب و رسومی از گذشته در کشتله وجود دارد، که لازم و شایسته است که نوجوانان و جوانان این منطقه با تاریخچه آن آشنا گردند. اولین مطلب در این سلسله نوشته‏ های تاریخی، گوشه از عزاداری‏ های قدیمی کشتله است که در ادامه از منظر دید عزیزان خواهد گذشت. این مطلب خاطره‏ ای از حجت‏ الاسلام و المسلمین عبدالرزاق رمضان نژاد است که بیشتر مورد توجه روستای شوبمحله است، لازم به ذکر است لینک دانلود فایل صوتی مطالب ذیل را میتونید در قسمت پایانی مشاهده نمایید:

در دوران نوجوانی ما حضور در تکیه محل مختص پسران نبوده است؛ بلکه دختران نوجوانی که هنوز در خانه پدر خود زندگی می‏کردند نیز در تکایا حضور به هم می‏رساندند؛ به این صورت که میانِ تکیه پرده ‏ای نصب می‏کردند تا زنان در پوشش کامل از منبر و مداحی بهره ببرند.

نوحه ‏های آن روزگار هم، حال و هوای خاص خودش رو داشت، نوحه‏ های قدیمی که در شب‏ های تاسوعا و عاشورا و شام غریبان به اوج غم و محنت خویش می‏ رسید. بنیان‏گزار دسته‏ روی شام غریبانِ شب دوازدهم، که در روستای شوب محله به سوی آرامگاه و گلزار شهیدان حرکت می‏ نمایند و نوحه «ای قوم بنی اسد بیاید - جسم شهدا را دفن نمایید» زمزمه می ‏نمایند، مرحوم «ملاقربان مسلمی» معلم مکتب‏ خانه آن دوران، بودند. حرکت دسته‏ روی شام غریبانِ شب دوازدهم توسط نوجوانان هم‏سن و سال ما کلید خورد و در سال بعد زنان محل نیز در این مراسم شرکت نمودند. یکی از رسومات زیبای این دسته‏ روی تهیه دسته‏ های کوچکی از کاه بود، که در تمام مسیر راه مردم بر سر خود می‏زدند.

غیر از شام غریبان آن‏چه که در ذهن من باقی مانده است؛ انتظار ما برای فرا رسیدن شب عاشورا بود که مرحوم «عبدالهاشم شوبی» که در آن زمان نوحه‏ خوان شوبمحله بودند، با نوحه «یا بضعة‏الزهرا» که اکثر مردم هنوز هم آن‏را حفظ هستند، بخوانند و شوری در مردم ایجاد نمایند. پس از نوحه‏ خوانی ایشان، مرحوم «علی‏ آقا اسدنیاء» شور معروف و قدیمی ابالفضل(ابالفضل)، علی(یا علی)، حسین (حسین،حسین،حسین) را می‏خواندند. ایشان آن‏چنان با علاقه و عشق این نوحه را می‏خواندند که هنگامی که زانوی خود را بر زمین می‏زدند، همه با تبعیت از ایشان زانوی خود را بر زمین می‏زدند و به نوعی نقش میان‏دار را هم ایفا می‏نمودند.

در قدیم دسته‏ عزاداری زنجیرزنی وجود نداشت؛ و فقط دسته سینه ‏زنی در روزهای تاسوعا و عاشورا از محلات به حرکت می‏ افتاد. در میان این دسته‏ های عزدارای، جوانان پایین محله با شور خاصی سینه ‏زنی می‏کردند که هنوز برخی از آنان که گردِ پیری بر صورت‏شان نشسته است را می‏بینم به یاد آن ایام می ‏افتم.مراسم خیمه سوزان هم در آن قدیم در گلزار شهدا برگزار می‏گردید.

لینک دانلود صدا